martes, 15 de febrero de 2011

"NEMO ME IMPUNE LACESSIT"

Robert the Bruce, Rei dos escoceses.
                       
   "Nemo me impune lacessit" (Ninguén me ofende impunemente), esta é a lenda que reza no escudo de armas de Escocia. A frase representa ben o carácter do pobo escocés ao longo da súa dilatada historia. Orgullosos tanto na fortuna como na adversidade, sobre todo nesta última, porque, ademáis de whisky, se de algo sabe Escocia é de adversidades. Chegáronlle éstas, na súa maioría, da man dos seus moitas veces odiados veciños ingleses. Pero a historia, xuiz inapelable, e a pesar do incesante empeño dos escoceses pola súa liberdade, tiña xa dictada a súa sentenza, e así, no ano de 1.707, vese obrigada a asinar a Acta de Unión con Inglaterra, e pasar desta maneira a formar parte do Reino Unido da Gran Bretaña; constituido polo Reino de Inglaterra, no que se incluía Gales, e o Reino de Escocia. Case un Século despois uniríase Irlanda, ata quedar na actualidade como Reino Unido da Gran Bretaña e Irlanda do Norte.
   Non obstante, esa "unión" non privou a Escocia de certas particularidades, primeiramente segue tendo a consideración de Reino, aínda que integrado, xunto co de Inglaterra, nun só Reino de Gran Bretaña; conservou a facultade de emitir moeda (Libra Esterlina Escocesa); o seu sistema educativo; cooficialidade do Inglés co Gaélico (lingua propia de Escocia de orixe céltico); selección nacional de futbol e rugbi. Todos eles máis símbolos identitarios (o que non é pouco), que de poder real ou de autonomía efectiva. Non así o feito de ter un Sistema Legal propio recoñecido polo Dereito Internacional.
   No referinte aos seus Órganos de Goberno, en referéndum celebrado no 1.997, o pobo de Escocia votou maioritariamente a favor de recuperar as institucións propias de goberno, e no 1.998 constituiuse o Parlamento Escocés. Na actualidade o Partido Nacionalista Escocés, ten acadada a maioría simple, o que abre a porta, vía referéndum, a unha futura independencia.
   En todo caso, acaden ou non a independencia do Reino Unido, Escocia síntese orgullosa do que é, unha NACIÓN.


Bandeira de Escocia (Cruz en aspa de San Andrés)

A Bandeira do Reino Unido (Union Jack), é a amalgama da bandeira ecocesa e a inglesa, unha superposición da cruz de San Xurxo vermella (bandeira inglesa) á cruz branca de San Andrés (bandeira escocesa).
 
Bandeira de Inglaterra coa cruz de San Xurxo

   Pero deixémonos de historias, se por algo se caracteriza Escocia é polos seus tópicos: o Whisky escocés, a Saia escocesa, a Gaita, os Cadros, William Wallace... neste caso os tópicos, dende o meu punto de vista, non son malos, todo o contrario. Cando un viaxa a Escocia, vai coa esperanza de que eses tópicos se cumplan, e así é. Certo, un chega a Alba, e vé que hai homes que levan saia (Kilt), que os seus famosos cadros están omnipresentes, as destilerías salpican profusamente a súa paisaxe, e o son da gaita pode irrumpir en calquera esquina na rúa, dentro dun pub, ou nunha cerimonia. É sen dúbida un país onde os tópicos se cumplen...si, pero con encanto.
   Pola miña parte se tivera que definir Escocia nunha soa verba, esa, sen dúbida, sería PAISAXE, e como unha imaxe vale máis que mil palabras, aí vos deixo unhas cantas. Agardando que vos gusten, despídome ata a seguinte entrada.

Glen Coe


Cervos no Glen Coe


Pesqueiros fondeados nun canal de Fort William


Res das Highlands


Eilean Donan Castle



Edimburgo



Barrio de Edimburgo




Panorámica de Edimburgo

                            

domingo, 23 de enero de 2011

A Casa da Culpa






A foto desta vella porta con tímpano en arco de medio punto, esconde unha interesante historia de poder e revanchismo, que tivo como principal protagonista unha familia que basou ou seu ascenso social e económico, en prácticas caciquís. Dela queda hoxe só un vago recordo, que se foi diluindo co paso do tempo...

domingo, 16 de enero de 2011

O TEMPO DETIDO NUN INSTANTE



O tempo detido nun instante




Igrexa de Don Ramiro, S. XII



Símbolo masónico nun panteón de Don Ramiro

domingo, 2 de enero de 2011

"Todo parecido coa realidade é pura coincidencia"


                                                    "MARACAIBO"

   Beladino era todo un triunfador, con chalet estilo suízo en Rosa Porriño e Mercedes gris metalizado serie especial.
   Home extraordinario, dotado dunha listura primixenia, que lle permitía ver as cousas despoxadas de todo lirismo que puidese entorpecer o seu lucrativo sentido da vida.
   O pequeno negocio familiar fora medrando en paralelo ao seu ascenso na política; en poucos anos a "Carpintería Maracaibo", pasou de facer mobles para os veciños da aldea, a fabricar e instalar o mobiliario dunha morea de edificios oficiais.
   De alcalde pedáneo a presidente da sociedade de montes, e de aí, o gran salto...concelleiro, concelleiro de agricultura, case nada.
   Era tamén xeneroso, ata o punto de chegar a utilizar a política como medio para servir aos demais. Así, se alguén da aldea pedía que lle asfaltasen a pista ou lle puxesen unha toma de luz, alá ía el presto e servicial coa súa cuadrilla municipal, disposto a vender dereitos como favores.
   E claro está, todo ese altruísmo debía ser correspondido, por elo, cada catro anos, noutro dos seus desinteresados servizos, os veciños, comidos e bebidos, papeleta en man, eran carrexados voluntariamente ao colexio electoral.
   Con todo, aínda había xente ingrata que non lle correspondía. Tal era o caso de Manuel, que non cedía as súas presións para que lle vendese unha soberbia carballeira.
   E así, unha noite de San Xoán, Beladino, aproveitando que o aire estaba xa impregnado de fume, furtivo dirixiuse a carballeira de Manuel. Provisto dun deses vellos fumigadores metálicos empapou as catro esquinas con gasolina e comezou a plantarlle lume, pero un repentino e traizoeiro cambio de vento obrou a traxedia, as lapas alcanzaron o fumigador e Beladino consumiuse en cuestión de segundos.
   A mañá seguinte, os seus restos só puideron ser identificados pola súa escrava de ouro, gravada co seu nome no anverso e "MARACAIBO" no reverso.

Texto e fotos de X. Carlos Calvo Ulloa.

* Os personaxes e lugares que aparecen no texto son todos fruto da imaxinación do autor, todo parecido coa realidade é pura coincidencia.

domingo, 26 de diciembre de 2010

Curiosidades 1ª Parte

"(...) y de que había ante ella un pasillo salpicado de anchas hojas de castaño recíen caídas y amarilleadas ya por el otoño (...)" fragamento del relato "La Puerta en el Muro" de H.G. Wells.
       La primera vez que vi esta señorial portada, vino a mi memoria un relato de H.G. Wells, La Puerta en el Muro, que leí por primera vez siendo adolescente y que desde aquí, aprovecho para recomendar su lectura. No es que guarde una gran similitud con la descrita en el relato, pues la de la narración de H.G. Wells es una sencilla puerta urbana, de color verde y abierta en un muro blanco, y ésta, aunque ahora ruinosa y decadente, su monumental aspecto, nos hace vislumbrar un noble y opulento pasado.  
   Ante ella, muchos pasarían de largo. Otros, sin llegar a atravesarla físicamente, lo harían con su imaginación, y algunos, los menos, movidos por una innata e irrefrenable curiosidad, no dudarían en ir más allá de su umbral.
  A menudo, a medida que uno alcanza ciertas responsabilidades u obligaciones en la vida, va perdiendo curiosidad e imaginación, para dejar sitio a las consideradas "cosas serias" de la vida. Olvidando que a veces, los pequeños detalles, lo anecdótico, pueden esconder tras de sí una interesante historia. 


   Estas dos fotos fueron sacadas en lugares distintos, la primera en la aldea de Laxas-Boborás (Ourense) y la segunda, me llamó la atención encontrarla en la pared del nº 7 de la Calle Andrés Mellado de Pontevedra. Aunque en distintas localizaciones, ambas están de alguna forma relacionadas. La primera, en la que se puede leer en letras rojas "Viva Calvo Sotelo", es probable que haya sido hecha en el año 1.919, cuando José Calvo Sotelo es elegido diputado a Cortes por Ourense por el Distrito de Carballiño (al que pertenecía el lugar en la que fue hecha), también pudo haber sido en el año 1.933 cuando volvió a ser elegido (ya durante la República), o incluso en el 1.936, año en que fue asesinado, hecho éste que provocó la llamada "Solución de Fuerza" y que fue el detonante, ni más ni menos, de la Guerra Civil Española (1.936-1.939). Ignominioso período con el que, probablemnte, se corresponde la plantilla, "REFUGIO PARA ATAQUES AÉREOS", pintada en el nº 7 de la C./ Andrés Mellado de Pontevedra.
   En todo caso, sea como fuere, ambas, obstinadas, resisten el paso del tiempo, como testigos mudos de nuestra más reciente historia.

   Ya para finalizar, hace ya muchos años que reparé en el símbolo que figura en  la gran verja de hierro de la entrada principal al antiguo cementerio de Lalín, su composición, ciertamente tenebrosa, expresa de manera gráfica el inexorable paso del tiempo y el fin que a todos os espera...

viernes, 10 de diciembre de 2010

Nuestro mundo está en crisis



   Repasando mis notas, reparé en estas líneas que escribí allá por septiembre del 2.008, cuando la crisis, según quien la analizase, tanto podía no existir para unos, como ser evidente para otros.
   La siguiente opinión, en su día, fue escrita para ser enviada a una conocida revista semanal, y así fue, que la envié...y no me la publicaron.
   Han pasado más de dos años, y  la crisis, evidente ya para todos, puede, no obstante, para algunos, atendiendo a sus circunstancias, mostrarse como relativa e incluso inexistente


"Nuestro mundo está en crisis"

   Resulta ya innegable, como inequívocas alarmas, todos los indicadores económicos se disparan;  la venta de coches cae en picado; las, hasta hace poco, alegres y prolíficas hipotecas, se transforman ahora en embargos "sumarísimos"; el sector inmobiliario se hunde; salimos menos; viajamos menos; compramos menos; las bolsas, la de la compra incluida, se tambalean; el petróleo baja; el petróleo sube...y es que está claro, estamos en crisis.
   Abro una revista, y veo que Nigeria, produce al año más de dos millones de barriles de petróleo, pero sus habitantes viven en la más absoluta de las miserias, se ahogan en la contaminación generada por las petroleras, se mueren, literalmente, de hambre, mientras la riqueza, paradójicamente, fluye bajo sus pies en forma de oleoducto. Leo una de las cartas al director, que trata, como no, de la crisis.
   Sigo ojeando, pasando páginas; un sultán, en plena crisis, se compra un equipo de fútbol inglés y paga astronómicas cifras al contado por futbolistas de países en crisis, y no es un capricho,todo, según dice, forma parte de un plan, lo que me deja mucho más tranquilo.
   Continúo pasando páginas; analistas financieros... especuladores, apuestan ahora, en medio de esta crisis, más que nunca y con más fuerza, por el oro como valor seguro. Mientras, a muchos quilómetros de los enmoquetados despachos de la City, trabajadores !niños!, en condiciones infrahumanas, se juegan la vida extrayendo el preciado metal.
   Y es que, definitivamente, estamos en crisis...Nuestro Mundo está en crisis. 

J. Carlos Calvo Ulloa.